حراج اهواز بر سر میز ریاست؛ معاملهی پشتپردهی یوسفی و اصفهانیها برای بقای یک شهردار ناکارآمد
اهواز ژورنال- کلانشهر اهواز چهار سال تمام قربانی سودای قدرتطلبی مجتبی یوسفی شد؛ نمایندهای که برای رسیدن به جایگاه هیئت رئیسه مجلس، توسعه و عمران مرکز خوزستان را به مسلخ برد و با یک زد و بند سیاسی با نمایندگان اصفهان، سدی آهنین در برابر برکناری شهرداری شد که تخلفاتش حتی برای وزارت کشور نیز محرز شده بود.
پشت پردهی حمایتهای سرسختانهی مجتبی یوسفی از “رضا امینی”، شهردار سابق اهواز، نه یک رویکرد مدیریتی، بلکه یک معاملهی سیاسی تمامعیار نهفته بود. در حالی که یکی از نمایندگان فعلی اهواز، صراحتاً از تأیید ۱۹ مورد تخلف در شهرداری اهواز خبر داده بود و مطالبهی عمومی برای عزل شهردار به اوج رسیده بود، یوسفی با تمام قوا ایستاد و او را “بهترین شهردار” خواند تا دین خود را به حامیان اصفهانیاش ادا کند.
این حمایت هدفمند، تنها به لفاظیهای تریبونی محدود نماند؛ بلکه به یک انسداد سیاسی در شورای شهر اهواز منجر شد. ۹ عضو شورای شهر با دستورکار نانوشتهی عدم حضور در جلسات استیضاح، عملاً جلسات شورا را از حد نصاب انداختند تا کرسی شهرداری برای امینی، به عنوان بخشی از یک توافق کلانتر، حفظ شود.
حقیقت تلخ ماجرا این است که در اوج رقابتهای داخلی مجلس، مجتبی یوسفی برای نشستن بر صندلی هیئت رئیسه مجلس، نیازمند آرای بلوک نمایندگان اصفهان بود. او در یک معاملهی پرسروصدا، متعهد شد در ازای کسب این پست نمایشی، بقای رضا امینی در شهرداری اهواز را تضمین کند.
نتیجهی این توافق پشتپرده، فاجعهبار بود: اهواز چهار سال گرفتار جاهطلبی یوسفی درآمد. شهر درگیر رکود، تخلفات سازمانیافته و بیمدیریتی شد، در حالی که نمایندهی مجلس، به جای پیگیری منافع موکلانش، در حال سکه زدن کرسی ریاست خود با ابزار سرنوشت مردم یک کلانشهر بود. اکنون پرسش اصلی اینجاست؛ آیا دستگاههای نظارتی، به این حراج آشکار منافع مردم برای رسیدن به مناصب حزبی و شخصی ورود خواهند کرد یا هزینهی چهار سال درجا زدن اهواز همچنان بر دوش مردم سنگینی خواهد کرد؟
