استاندار بیاختیار؛ منصوب میکند، اما انتخاب نمیکند/فرماندار باوی سند شکست فضلاللهپور در آزمون اصلاح طلبی
اهواز ژورنال- انتصاب حبیبالله فضلاللهپور بهعنوان معاون سیاسی اجتماعی استانداری خوزستان، امیدهایی را در میان بدنه اصلاحات زنده کرد؛ امید به بازگشت به گفتمان اصلاحطلبی، شایستهسالاری و وفاق سیاسی.
اما هرچه جلوتر رفتیم، همان امیدها با زدوبندهای پنهان و دخالت حلقههای فشار، به ناامیدی و عقبگرد تبدیل شد؛ مسیری که نه به نفع اصلاحات است و نه به مصلحت مردم خوزستان.
امروز فضلاللهپور که باید نماینده این گفتمان باشد، خود در حال فشار برای انتصاب فردی بهعنوان فرماندار باوی است که کوچکترین قرابتی با اندیشه اصلاحطلبی ندارد و سابقهاش نیز مؤید ناکارآمدیاش در حمیدیه است.
پرسش جدی اینجاست که چرا معاون سیاسی اجتماعی استاندار اصرار بر گزینهای دارد که نه مقبول اصلاحطلبان است و نه مورد تأیید عملکردی؟ پاسخ این سوال را باید در بدهبستانهای سیاسی و لابیهای محفلی جستوجو کرد.
فشار حلقه ملاثانی و شیخین، نهتنها بر معاون سیاسی بلکه بر خود استاندار نیز سایه انداخته و گزینههای تحمیلی را بر او دیکته میکنند؛ گویی جایگاه استاندار به جای مدیریت، به امضای احکام تقلیل یافته است.
جالب آنکه، با وجود آگاهی استاندار خوزستان از کارنامه ضعیف گزینه پیشنهادی، همچنان تسلیم فشارها شده و ارادهای برای ایستادگی در برابر تحمیلها از خود نشان نمیدهد.
غلامرضا شریعتی نیز با تحمیل پنج مدیر به بدنه استانداری، عملاً اثبات کرده که حاکم واقعی پشت پرده است و موالیزاده نه در مقام یک تصمیمگیر، بلکه تنها مجری اوامر بیرونی است.
در این بین، سید محسن موسویزاده، نماینده اهواز که همواره بر حضور و نفوذ خود در تصمیمات تأکید دارد، حتی در حوزه انتخاب فرماندار باوی نیز از اعمال نظر ناتوان بوده و گزینه مورد نظرش را نتوانسته به کرسی بنشاند.
این تحولات نهتنها اعتماد عمومی را نسبت به روند انتصابات زیر سؤال برده، بلکه عملاً اصلاحات را در خوزستان به ابزار چانهزنی قدرت و منافع جناحی بدل کرده است.
آنچه امروز در خوزستان رخ میدهد، نه اصلاحات است و نه تدبیر؛ بلکه نمایشی از بیارادگی مدیران، نفوذ حلقههای قدرت، و دفن شدن شایستهسالاری زیر آوار بدهبستانهای سیاسی است.
به نظر میرسد اصلاحات در خوزستان در سایه لابیهای پنهان، فشار حلقههای خاص و بیارادگی مدیران استانی، به بنبست رسیده است. فرماندار باوی، نماد جدید تحمیل و انحراف از مسیر اصلاحطلبی است.
