شرکت ملی نفت مناطق نفت خیز جنوب؛
عوارض آلایندگی اهواز کجاست؟ شهری که سال‌ها هزینه همجواری با صنایع نفتی را پرداخته، همچنان در انتظار سهم قانونی خود است؛ سهمی که مردم می‌پرسند چه زمانی پرداخت و صرف عمران شهر خواهد شد؟
اهواز ژورنال– اهواز سال‌هاست هزینه همجواری با صنایع نفت و دیگر صنایع آلاینده را با سلامت، محیط‌زیست و فرسودگی زیرساخت‌های شهری می‌پردازد؛ اما سؤال روشن مردم این است: پس سهم شهر از عوارض آلایندگی کجاست؟
عوارض آلایندگی لطف یا کمک به اهواز نیست، حق قانونی شهروندانی است که در کنار صنایع بزرگ زندگی می‌کنند. این منابع اگر به‌موقع پرداخت و به پروژه‌های شهری تزریق شوند، می‌توانند موتور محرک عمران اهواز باشند؛ از توسعه فضای سبز و حمل‌ونقل عمومی تا بهسازی معابر، مدیریت پسماند، پروژه‌های محیط‌زیستی و تکمیل طرح‌های نیمه‌تمام.
تأخیر در پرداخت، فقط یک بدهی مالی نیست، یعنی توقف یا کند شدن پروژه‌هایی که مردم امروز به آنها نیاز دارند. با گذشت زمان، افزایش قیمت مصالح، تجهیزات و اجرای پروژه‌ها، ارزش واقعی این منابع را کاهش می‌دهد.
اینجا یک سؤال جدی از شرکت‌های نفتی و مناطق نفت‌خیز جنوب مطرح است: اگر اهواز سال‌ها هزینه آلودگی را پرداخته، چرا سهم قانونی شهر باید با تأخیر پرداخت شود؟
و سؤال جدی‌تر از نمایندگانی است که هر روز از عمران و آبادانی اهواز سخن می‌گویند: چرا مطالبه پرداخت کامل و به‌موقع عوارض آلایندگی را به مطالبه‌ای جدی و مستمر تبدیل نمی‌کنند؟ آبادانی اهواز با شعار محقق نمی‌شود؛ منابع آن باید وصول شود.
مردم اهواز انتظار صدقه ندارند؛ حق قانونی خود را می‌خواهند. نفت اگر از منابع و ظرفیت‌های این شهر بهره می‌برد، باید سهم قانونی خود را برای جبران بخشی از آثار فعالیت‌های آلاینده بپردازد.
اهواز دیگر فرصت از دست دادن منابعش را ندارد؛ عوارض آلایندگی باید پرداخت شود و پول آن در رگ‌های عمران و توسعه شهر جریان پیدا کند.
