چرا برای موفقیت به مدیرهای لات هم نیاز داریم
اهواز ژورنال- دکتر حسین کاملی؛ رئیس خانه احزاب خوزستان، استفاه از عبارت « مدیر لات» در ادبیات مدیریتی ، اگرچه بار معنایی منفی و خشنی دارد، اما در تحلیلهای مدیریتی معمولاً به افرادی اشاره دارد که دارای ویژگیهای خاصی از جمله قاطعیتِ بیرحمانه، ریسکپذیری بالا، نترس بودن در مواجهه با تعارضات و توانایی اعمال قدرت سخت هستند.بسیاری از سازمانها پس از مدتی دچار بوروکراسی سنگین، فرهنگ «راضی بودن به وضع موجود» و محافظهکاری و ترس مفرط میشوند. مدیرانی که به اصطلاح «لاتمنش» یا جسور هستند، باید مانند یک شوک الکتریکی عمل میکنند. آنها با زیر پا گذاشتن قواعد خشک، هنجارشکنی و به چالش کشیدن «آنچه همیشه بوده»، سازمان را از فضای رکود خارج میکنند.
وقتی یک مجموعه در رکود و تنبلی بسر می برد و هیچکس در آن مجموعه بزرگی نمی کند یا با یک بحران اخلاقی و عملیاتی شدید دستوپنج نرم میکند، سبکهای مدیریتی «دموکراتیک» و عاطفی بسیار کند عمل می کند. در چنین شرایطی، سازمان به کسی نیاز دارد که بدون تعارف، بدون توجه به محبوبیت شخصی و با قاطعیتِ مطلق، تصمیمات سخت (مانند جابجایی مدیران ، قطع همکاری با بخشهای غیرسودده یا تغییرات ساختاری فوری و قطع کردن ایادی منفعت طلب و حتی دوستان بی خاصیت ) را اجرا کند. در مدیریت به شدت رقابتی و گاهی «خشن»، مدیرانی که روحیه مبارزهطلبانه دارند، بهتر میتوانند از سهم و حریم دفاع کنند. آنها از رویارویی با رقبا، مذاکرات سخت و «بازیهای قدرت» ابایی ندارند و اجازه نمیدهند سازمان به راحتی توسط رقبا و دلالان و باجگیران بلعیده یا تضعیف شود.در سازمانهایی که فرهنگ پاسخگویی ضعیف است و معاونتهای سازمان باهم هماهنگ نیستند و رقابت پنهان و مخرب هم دارند ،وجود مدیری که «ابهت» دارد و پیامدهایِ تخلف از استانداردهای عملکرد را به شکل قاطع به افراد گوشزد میکند، میتواند باعث ایجاد نظم و انضباط (حتی از طریق ترس) شود.
این نوع مدیران در کوتاهمدت یا در شرایط بحرانی نتایج ملموسی به همراه میآورند.
مدیر اجازه ندهد به جای نقد سازنده، فرهنگ چاپلوسی و پنهانکاری و حتی تهدید در مجموعه شکل میگیرد. افراد دون صفت به جای حل مسائل، سعی میکنند مدیر را با درخواستهای مبتذل و شخصی محاصره و حتی مصادره نمایند .در اینجا مدیر باید مانند یک داروی تلخ در حلقوم ها این افراد مصلحتی گیر کند .نه اینکه با حلاوت خاصی انرا مزمزه و غرغره کنند.
النهایه ،مدیران موفقِ واقعبین، کسانی هستند که میدانند چه زمانی باید «مشت آهنین» خود را نشان دهند (برای عبور از بحران) و چه زمانی باید آن را با دستکش مخملی بپوشانند. . لذا مدیریتِ لاتمنش، تا زمانی که سازمان در حالت جنگی و در محاصره دلالان قرار دارد لازم الاجراست .در بعد محلی هم مدیران ارشد و نمایندگان عالی دولت بودند که با مشت آهنین جواب دلالان و باجگیران را داده بودند و یادشان در خاطره ها جاوید ماند.
