خوانش انتقادی از مواضع اخیر مجمع عمومی جبهه اصلاحات خوزستان؛
وقتی سهم نمی رسد، نوبت اعتماد عمومی است!
اهواز ژورنال- یادداشت سردبیر، ایوب عیدی زاده(زرگانی)؛ خروجی اخیر مجمع عمومی جبهه اصلاحات خوزستان، دوباره بحث هایی را درباره اعتماد عمومی، پاسخگویی، فاصله وعده ها و عملکرد مدیریت استان مطرح کرده است.
البته نقد عملکرد استاندار و مطالبه پاسخگویی، حق هر جریان سیاسی است. اما وقتی چنین نقدی از سوی جریانی مطرح می شود که خود در ماه های گذشته برای حضور نیروهایش در ساختار مدیریتی استان تلاش داشته، نمی شود یک سوال را نادیده گرفت: اگر آن مطالبات به نتیجه می رسید و نیروهای مورد نظرشان در مجموعه مدیریت استان مسئولیت می گرفتند، آیا باز هم همین حرف ها با همین شدت مطرح می شد؟
کسانی که امروز از شایسته سالاری و پاسخگویی حرف می زنند، بد نیست یک بار درباره رفتار و مطالبات خودشان هم توضیح بدهند. وقتی به مدیران و تصمیم گیران نزدیک بودند، معیارشان چه بود؟ برای چه کسانی مسئولیت می خواستند؟ آیا آن زمان هم همین اندازه نگران اعتماد عمومی و شایسته سالاری بودند؟
این پرسش از این جهت مهم تر است که جبهه اصلاحات خوزستان، دست کم از نگاه منتقدان، جبهه ای نیست که همه وزن سیاسی آن را احزاب ریشه دار و برخوردار از پایگاه اجتماعی واقعی تشکیل داده باشند؛ بخشی از این ساختار را احزاب کم اثر و بعضا تک نفره و کاغذی تشکیل می دهند. بنابراین پیش از آنکه خروجی یک جلسه تشکیلاتی با حضور این احزاب به عنوان صدای عمومی اصلاح طلبان خوزستان عرضه شود، بد نیست درباره وزن واقعی اجتماعی و سیاسی این مجموعه هم حرف زده شود.
سال هاست در خوزستان یک اتفاق تکراری می افتد؛ وقتی یک جریان سیاسی به ساختار مدیریتی نزدیک است، خیلی از اتفاقات اسمشان می شود تعامل و استفاده از ظرفیت نیروهای سیاسی. اما وقتی از دایره تصمیم گیری فاصله می گیرد، همان ماجراها ناگهان اسم دیگری پیدا می کنند؛ سهم خواهی، انحراف از شایسته سالاری و بی توجهی به مطالبات مردم.
حالا در خروجی مجمع عمومی جبهه اصلاحات خوزستان، از ضرورت سنجش مدیریت استان با نتایج و اقدامات عملی گفته شده است. حرف خوبی است. فقط ای کاش این معیار برای همه باشد؛ هم برای استاندار، هم برای مدیران و هم برای جریان هایی که امروز منتقد او هستند.
اگر واقعا موضوع، مردم و اعتماد عمومی است، نباید مهم باشد چه کسی در استانداری مسئولیت گرفته و چه کسی نگرفته است. باید عملکرد را دید و تمام.
اما اگر با تغییر جایگاه آدم ها، معیارها هم تغییر می کند، دیگر اسمش نقد عملکرد نیست؛ این همان سیاست قدیمی است که تا وقتی سهمی از سفره قدرت داریم، سکوت را با تعامل توجیه می کنیم و وقتی سهمی نداریم، همان سکوت نکردن را با دفاع از مردم معنا می کنیم.
به همین دلیل، قبل از اینکه درباره اعتماد عمومی و سرمایه اجتماعی دیگران حرف بزنیم، بد نیست به رفتار خودمان هم نگاه کنیم.
اگر نیروهای مورد نظر همین جریان امروز در استانداری مسئولیت داشتند و مطالبات مدیریتی شان هم پاسخ گرفته بود، باز هم مجمع عمومی جبهه اصلاحات با همین لحن درباره اعتماد عمومی، ناکارآمدی و فاصله وعده و عملکرد موضع می گرفت؟
اگر پاسخ مثبت است، پس این معیار باید همیشه ثابت بماند؛ چه در قدرت، چه بیرون از قدرت و اگر پاسخ منفی است، شاید بهتر باشد اسم واقعی مسئله را عوض کنیم و آن را چیزی غیر از دغدغه اعتماد عمومی بنامیم.
